In reactie op de aanval

Ik kan niet meer doen alsof dit normaal is

Foto: Ivar Pel Illustratie: DUB

De Iraans-Nederlandse studente Sara Niknam voelt zich verraden door een samenleving waar de ophef om een paar kapotte ramen om de hoek vaak groter lijkt dan die om dode kinderen.

Column : Door Sara Niknam on 09/03/2026

Op zaterdagochtend 28 Februari werd ik wakker zonder mijn partner naast me. Hij lag scrollend op de bank in de woonkamer. Hij vroeg me of ik het nieuws al had gelezen. Mijn hart beklemde. Israël had wederom mijn vaderland Iran aangevallen. Midden in de Ramadan, vlak voor Nowruz, het Perzische nieuwjaarsfeest.

De rest van het weekend heb ik op Al Jazeera refreshend doorgebracht. In de eerste twee dagen zijn twee scholen en een ziekenhuis geraakt. Een patroon inmiddels zo sterk in Israëlische aanvallen, dat ik begin te denken dat het een bewuste keuze is, in plaats van het resultaat van roekeloosheid. Meer dan honderd kinderen zullen nooit meer lachen.  In Libanon vluchtten honderdduizenden al voor Israëlische bombardementen.  Na tweeënenhalf jaar genocide in Gaza krijgt nu wederom de hele regio te maken met deze terreur. Onze premier, Rob Jetten, die het gal had om zijn gezicht bij de laatste Rode Lijn demo te laten zien, kijkt nu toe en zegt alle informatie te verzamelen. Weigert het (nu) te veroordelen.

Verraden
Wederom een illegale oorlog gestart onder valse voorwendselen, waar uiteindelijk ook de collega’s van Prinses Amalia op af gestuurd zullen worden. Zij zelf uiteraard niet. Een groeiend deel van de belasting die ik betaal, verdwijnt, met dank aan de NAVO-norm, regelrecht in de zakken van Amerikaanse en Israëlische wapenfabrikanten, een van de weinige groepen die door deze oorlog vooruit geholpen worden. Niemand die er iets aan doet.

De UU heeft nog steeds niet alle banden verbroken met Israël. Niet na de scholasticide in Gaza. Niet na de veelvoudige moorden op Iraanse Natuurkundigen (volstrekt illegaal volgens internationaal recht). En nog steeds niet na de moord op talloze Libanese, Iraanse, en Palestijnse basisschoolkinderen, die nooit meer mogen leren.

Ik voel me verraden binnen deze samenleving. Een samenleving waarin de ophef om woorden en om een paar kapotte ramen vaak groter lijkt, dan de ophef om dode kinderen. Kinderen die op mij lijken.

Zoals Tara Neary een aantal weken geleden ook al op DUB schreef: het is een gigantisch privilege om überhaupt gebouwen te hebben die gevandaliseerd kunnen worden. Al moet ik bekennen dat ik in eerste instantie ook verbolgen was toen ik hoorde over het vandalisme. Die verontwaardiging is door deze recente ontwikkeling compleet tenietgedaan.

Morele inconsistentie
Ik ben bekend genoeg met de Iraanse geschiedenis, om niet verrast te zijn door de herhaaldelijke vergoelijking van de Israëlische en Amerikaanse aanvallen. Het waren immers bedrijven uit Europese en Amerikaanse landen die Saddam Hussein de grondstoffen voor zijn chemische wapens verkochten, en het waren hun overheden die het volgens verschillende bronnen goedkeurden, die niets deden terwijl deze wapens werden ingezet tegen Koerden, Sjiitische Irakezen, en Iraniërs.

De verdorvenheid die dit heeft toegelaten, zit ingebakken in alle lagen van elk staatsapparaat in Europa en Amerika. Voor morele consistentie hoef je dus niet op de Nederlandse staat te wachten. Of op semi-overheid instituten zoals universiteiten. 

Ik wil je achterlaten met dit gedicht van Khaled Juma, een schrijver uit Gaza, oorspronkelijk gepubliceerd in 2014. Als ik eraan denk, springen soms tranen in mijn ogen.

Oh Rascal Children Of Gaza

Oh rascal children of Gaza,

You who constantly disturbed me with your screams under my window,

You who filled every morning with rush and chaos,

You who broke my vase and stole the lonely flower on my balcony,

Come back –

And scream as you want,

And break all the vases,

Steal all the flowers,

Come back,

Just come back…