Ik sliep, maar mijn hart was wakker.

Hoor! Mijn lief klopt aan!

Doe open, zusje, mijn vriendin,

mijn duif, mijn allermooiste.

Mijn hoofd is nat van de dauw,

mijn lokken vochtig van de nacht.’

Maar ik heb mijn kleed al uitgedaan,

moet ik het weer aandoen?

En ik heb mijn voeten al gewassen,

moet ik ze weer vuilmaken?’

Mijn lief stak zijn hand naar binnen,

een siddering trok door mij heen – om hem!

Toen sprong ik op, ik ging hem opendoen.

Mijn handen dropen van mirre,

mirre vloeide van mijn vingers

op de grendel van de deur.

En ik deed open voor mijn lief,

maar hij was weg,

mijn lief was weggegaan.

Een duizeling beving mij

toen ik zag dat hij er niet meer was.

Ik zocht hem, maar ik vond hem niet,

ik riep hem, maar hij antwoordde niet.

De wachters vonden mij

op hun ronde door de stad.

Ze sloegen mij, ze verwondden mij,

ze rukten mij de sluier af,

de wachters van de muren.

Ik bezweer je, meisjes van Jeruzalem,

als jullie mijn lief vinden,

wat zeggen jullie tegen hem?

Dat ik ziek van liefde ben.

Mijn lief glanst en schittert,

hij steekt boven duizenden uit.

Zijn hoofd is van goud, het zuiverste goud,

zijn lokken zijn als dadeltrossen, ravenzwart. 

Zijn ogen zijn als duiven

bij een stromende beek,

die baden in water,

die gedompeld zijn in melk.

Zijn wangen zijn als balsemtuinen,

die overheerlijk geuren. 

Zijn lippen zijn als lelies,

druipend van vloeiende mirre.

Zijn armen zijn als staven van goud,

met turkoois bezet.

Zijn buik is als een schijf van ivoor,

versierd met saffier.

Zijn benen zijn als zuilen van albast,

op voetstukken van zuiver goud.

Zijn gestalte is zo fier als een ceder van de Libanon.

Zijn mond is zoet,

aan hem is alles begeerlijk.

Dit is mijn lief, dit is mijn vriend,

meisjes van Jeruzalem!

Gedeelte uit Hooglied 5

I slept, but my heart was awake.

Hark! My love is knocking!

Open, sister, my friend,

my dove, my most beautiful.

My head is wet with dew,

my locks damp with the night.

But I have already taken off my dress,

should I put it on again?

And I have already washed my feet,

should I soil them again?

My love reached in,

a shudder ran through me—for him!

Then I jumped up, I went to open it.

My hands dripped with myrrh,

myrrh flowed from my fingers

on the door latch.

And I opened the door for my love,

but he was gone,

my love had gone away.

A dizziness came over me

when I saw that he was no longer there.

I sought him, but I found him not,

I called him, but he did not answer.

The watchmen found me

while they were patrolling the city.

They beat me, they wounded me,

they tore off my veil,

the guards of the walls.

I adjure you, daughters of Jerusalem,

if you find my love,

what will you say to him?

That I am sick with love.

My love shines and shines,

he towers above thousands.

His head is gold, the purest gold,

his locks are like clusters of dates, black as ravens.

His eyes are like doves

by a flowing stream,

that bathe in water,

that are steeped in milk.

His cheeks are like gardens of balsam,

that smell exquisite.

His lips are like lilies,

dripping with sweet-smelling myrrh.

His arms are like bars of gold,

set with turquoise.

His belly is like a disc of ivory,

adorned with sapphires.

His legs are like pillars of alabaster,

set on bases of pure gold.

His stature is as proud as a cedar of Lebanon.

His mouth is sweet,

all things are desirable to him.

This is my love, this is my friend,

you daughters of Jerusalem!

Excerpt from Song of Songs 5